Istota erotyzmu człowieka
6 listopad, 2007Seksualność jest wrodzoną, naturalną funkcją układu człowieczego oraz jednym z elementarnych czynników motywujących do przyjmowania wspólnoty i kontaktów międzyosobowych, wnoszącym aspekt biologiczny, umysłowy, społeczno-kulturowy i hedonistyczny. Seksualne dyspozycje fizjologiczne istoty ludzkiej ulega kształtowaniu przez doświadczenia egzystencjalne.
Homo sapiens jest świadomy własnej erotycznej zmysłowości, której hierarchia ważności przekształca się dla niego w związku od stadium życia, szczebla progresji osobowości, całokształtu zaznań witalnych, bogactwa życia duchowego, zmian światopoglądowych, właściwości osobowości (charakteru, siły potrzeby seksualnej). Oddziaływanie na walor seksualności wywiera także całokształt przemian społecznych - laicyzacja i liberalizacja współczesnych zbiorowości ludzkiej oraz lokalizacja ideałów powiązanych z seksualnością w układzie aksjonormatywnym (miłość, sukces, sens życia). W cywilizacji zachodniej postuluje się zbiorową aprobatę względnej wolności seksualności, nie wystawianie jej ocenianiu etycznemu, nie łączenie z wartościami religijnymi.
Stosunek seksualny, którego istota i głębia są zależne od pełni osobowości partnerów ma zwrotny wpływ na ich osobowości, co zmienia funkcjonowanie w ludzkiej wspólnocie. Seksualność jest gruntownym fragmentem komunikacji interpersonalnej, pierwotną formą komunikacji niewerbalnej, reprezentowanej meta sygnałami. Czyn seksualny uzewnętrznia generalne potrzeby człowieka, których elementy są oczekiwane we wszystkich układach interpersonalnych, jak atrakcyjność, przywiązanie, zaufanie, tolerancja, zobowiązanie, zadowolenie i bezpieczeństwo.
Parafilie seksualne mają miejsce, gdy odziedziczona funkcja fizjologiczna ulega zahamowaniu czy też zniekształceniu, bądź pozostaje w skrajnej dysharmonii z innymi sferami osobowości człowieka.